Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Εσύ θα προδώσεις τη Μακεδονία μας;;;




Στην αντεπίθεση περνούν οι Έλληνες 

Κόλλησαν αφίσες με τα πρόσωπα τοπικών βουλευτών των ΑΝΕΛ και του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντρικά σημεία πόλεων της Βόρειας Ελλάδας. Οι αφίσες έχουν τα πρόσωπα των βουλευτών και το ερώτημα «Εσύ θα προδώσεις τη Μακεδονία μας;».

Οι εμπνευστές αυτής της καμπάνιας τονίζουν ότι η δράση τους θα συνεχιστεί και σήμερα το βράδυ. Οι αφίσες δεν έχουν την υπογραφή κάποιου κόμματος ή οργάνωσης, γεγονός με μεγάλη σημασία, που δείχνει ότι η πρωτοβουλία δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνον την υπεράσπιση της Μακεδονίας μας.  

Δείτε αφίσες: 




The Stormtrooper

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2019

Οι Έλληνες δεν παραχωρούμε το ιερό όνομα της Μακεδονίας – Συλλαλητήριο στις 20 Ιανουαρίου στο Σύνταγμα




Κάλεσμα στον ελληνικό λαό και σε κάθε πατριώτη για αντίσταση ενόψει της ψήφισης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Πλήθος φορέων καλούν τους Έλληνες να διαδηλώσουν και να παρευρεθούν στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, στις 20 Ιανουάριου.

Με το μήνυμα «Είμαστε μυριάδες, είμαστε Έλληνες, κάτω τα χέρια από τη Μακεδονία», οι φορείς που διοργανώνουν το συλλαλητήριο καλούν σε ένα ηχηρό Όχι προς την ελληνική βουλή, ξεκαθαρίζοντας πως ο ελληνικός λαός έχει τον τελευταίο λόγο.

Με τη Συμφωνία των Πρεσπών να έχει περάσει στα Σκόπια, τα τελικά βήματα αναμένονται από την πρόθυμη ελληνική πλευρά. Η κυβέρνηση των Αριστερών και ανιστόρητων κομμουνιστών είναι διατεθειμένη να αγνοήσει τη θέληση του ελληνικού λαού και να προχωρήσει σε μια πρωτοφανή εθνική προδοσία.

Καλούνται όλοι οι Έλληνες, λοιπόν, να μην επιτρέψουν κάτι τέτοιο, και να στείλουν στην ελληνική κυβέρνηση το μήνυμα που της αξίζει.

Συλλαλητήριο στις 20 Ιανουαρίου στο Σύνταγμα
Μιας και δεν έχει προσδιοριστεί ακόμη η ημερομηνία ψήφισης της Συμφωνίας των Πρεσπών στην ελληνική βουλή, η επιτροπή όρισε τη διεξαγωγή του Συλλαλητηρίου στις 20 Ιανουαρίου, στις 14:00 το μεσημέρι, στην πλατεία Συντάγματος.

The Stormtrooper


Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2019

Αδόλφος Χίτλερ: Η πολιτική μου διαθήκη. (Αγγλικά-Ελληνικά)





Adolf Hitler: My political testament

More than thirty years have now passed since I in 1914 made my modest contribution as a volunteer in the first world war that was forced upon the Reich.

In these three decades I have been actuated solely by love and loyalty to my people in all my thoughts, acts and life. They gave me the strength to make the most difficult decisions which have ever confronted mortal man. I have spent my time, my working strength and my health in these three decades.

It is untrue that I or anyone else in Germany wanted the war in 1939. It was desired and instigated exclusively by
those international statesmen who were either of Jewish descent or worked for Jewish interests. I have made too many offers for the control and limitation of armaments, which posterity will not for all time be able to disregard for the responsibility for the outbreak of this war to be laid on me. I have further never wished that after the first fatal world war a second against England, or even against America, should break out. Centuries will pass away, but out of the ruins of our towns and monuments the hatred against those finally responsible whom we have to thank for everything, international Jewry and its helpers, will grow.

Three days before the outbreak of the German-Polish war I again proposed to the British ambassador in Berlin a solution to the German-Polish problem — similar to that in the case of the Saar district, under international control. This offer also cannot be denied. It was only rejected because the leading circles in English politics wanted the war, partly on account of the business hoped for and partly under influence of propaganda organized by international Jewry.

I have also made it quite plain that, if the nations of Europe are again to be regarded as mere shares to be bought and sold by these international conspirators in money and finance, then that race, Jewry, which is the real criminal of this murderous struggle, will be saddled with the responsibility. I further left no one in doubt that this time not only would millions of children of Europe's Aryan peoples die of hunger, not only would millions of grown men suffer death, and not only hundreds of thousands of women and children be burnt and bombed to death in the towns, without the real criminal having to atone for this guilt, even if by more humane means.

After six years of war, which in spite of all setbacks will go down one day in history as the most glorious and valiant demonstration of a nation's life purpose, I cannot forsake the city which is the capital of this Empire. As the forces are too small to make any further stand against the enemy attack at this place, and our resistance is gradually being weakened by men who are as deluded as they are lacking in initiative, I should like, by remaining in this town, to share my fate with those, the millions of others, who have also taken upon themselves to do so. Moreover I do not wish to fall into the hands of an enemy who requires a new spectacle organized by the Jews for the amusement of their hysterical masses.

I have decided therefore to remain in Berlin and there of my own free will to choose death at the moment when I believe the position of the Führer and Chancellor itself can no longer be held.

I die with a happy heart, aware of the immeasurable deeds and achievements of our soldiers at the front, our women at home, the achievements of our farmers and workers and the work, unique in history, of our youth who bear my name.

That from the bottom of my heart I express my thanks to you all, is just as self-evident as my wish that you should, because of that, on no account give up the struggle but rather continue it against the enemies of the Fatherland, no matter where, true to the creed of a great Clausewitz.From the sacrifice of our soldiers and from my own unity with them unto death, will in any case spring up in the history of Germany, the seed of a radiant renaissance of the National-Socialist movement and thus of the realization of a true community of nations.

Many of the most courageous men and women have decided to unite their lives with mine until the very last I have begged and finally ordered them not to do this, but to take part in the further battle of the Nation. I beg the heads of the Armies, the Navy, and the Air Force to strengthen by all possible means the spirit of resistance of our soldiers in the National-Socialist sense, with special reference to the fact that also I myself, as founder and creator of this movement, have preferred death to cowardly abdication or even capitulation.

May it, at some future time, become part of the code of honor of the German officer — as is already the case in our Navy — that the surrender of a district or of a town is impossible, and that above all the leaders here must march ahead as shining examples, faithfully fulfilling their duty unto death.

Before my death I expel the former Reichsmarschall Hermann Göring from the party and deprive him of all rights which he may enjoy by virtue of the decree of June 29th, 1941; and also by virtue of my statement in the Reichstag on September 1st, 1939, I appoint in his place Grossadmiral Dönitz, President of the Reich and Supreme Commander of the Armed Forces.

Before my death I expel the former Reichsführer-SS and Minister of the Interior, Heinrich Himmler, from the party and from all offices of State. In his stead I appoint Gauleiter Karl Hanke as Reichsführer-SS and Chief of the German Police, and Gauleiter Paul Giesler as Reich Minister of the Interior.


Göring and Himmler, quite apart from their disloyalty to my person, have done immeasurable harm to the country and the whole nation by secret negotiations with the enemy, which they conducted without my knowledge and against my wishes, and by illegally attempting to seize power in the State for themselves.

In order to give the German people a government composed of honorable men — a government which will fulfill its pledge to continue the war by every means —, I appoint the following members of the new Cabinet as leaders of the nation:

President of the Reich: Dönitz
Chancellor of the Reich: Dr Goebbels
Party Minister: Bormann
Foreign Minister: Seyss-Inquart
Minister of the Interior: Gauleiter Giesler
Minister of War: Dönitz
Supreme Commander of the Army: Schorner
Supreme Commander of the Navy: Dönitz
Supreme Commander of the Air Force: Greim
Reichsfuhrer of the S.S. and Head of the German Police: Gauleiter Hanke
Trade: Funk
Agriculture: Backe
Justice: Thierack
Culture: Dr Scheel
Propaganda: Dr Naumann
Finance: Schwerin-Crossigk
Labor: Dr Hupfauer
Munitions: Saur
Leader of the German Labor Front and Minister without Portfolio: Dr Ley.

Although a number of these men, such as Martin Bormann, Dr. Goebbels,etc., together with their wives, have joined me of their own free will and did not wish to leave the capital of the Reich under any circumstances, but were willing to perish with me here, I must nevertheless ask them to obey my request, and in this case set the interests of the nation above their own feelings. By their work and loyalty as comrades they will be just as close to me after death, as I hope that my spirit will linger among them and always go with them. Let them be hard, but never unjust, above all let them never allow fear to influence their actions, and set the honour of the nation above everything in the world. Finally, let them be conscious of the fact that our task, that of continuing the building of a National Socialist State, represents the work of the coming centuries, which places every single person under an obligation always to serve the common interest and to subordinate his own advantage to this end. I demand of all Germans, all National-Socialists, men, women and all the men of the Armed Forces, that they be faithful and obedient unto death to the new government and its President.


Above all I charge the leaders of the nation and those under them to scrupulous observance of the laws of race and to merciless opposition to the universal poisoner of all peoples, international Jewry.

Given in Berlin, this 29th day of April 1945. 4:00 A.M.



 Αδόλφος Χίτλερ : Η Πολιτική Μου Διαθήκη (μτφ)


 Περισσότερα από τριάντα έτη έχουν περάσει από το 1914 , όταν είχα τη μικρή συμβολή μου , ως εθελοντής , στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ο οποίος επιβλήθηκε στο Ράιχ.

Σε αυτές τις τρεις δεκαετίες η αγάπη και η πίστη στους ανθρώπους μου έχουν καθοδηγήσει όλες τις σκέψεις μου, τις ενέργειες και τη ζωή μου. Μου έδωσαν τη δύναμη για να λάβω τις δυσκολότερες αποφάσεις με τις οποίες θα μπορούσε να έρθει αντιμέτωπος ένας θνητός άνθρωπος. Σε αυτές τις τρεις δεκαετίες έχω ξοδέψει τη δύναμή μου και την υγεία μου.

Είναι αναληθές ότι εγώ ή οποιοδήποτε άλλος στη Γερμανία θέλησε τον πόλεμο το 1939. Ήταν επιθυμητός και προκλήθηκε από τους διεθνείς πολιτικούς , είτε εβραϊκής προέλευσης , είτε εργαζόμενους για τα εβραϊκά συμφέροντα. Έχω υποβάλει πάρα πολλές προσφορές για τον περιορισμό και τον έλεγχο των εξοπλισμών, που οι επόμενες γενιές δεν θα είναι τόσο άνανδρες για να μην τις λάβουν υπόψη, ώστε να αποδοθεί η ευθύνη για το ξέσπασμα αυτού του πολέμου σε εμένα. Ούτε ποτέ είχα επιθυμήσει ,ότι, μετά από τον τρομερό πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, θα υπήρχε έστω ένα δευτερόλεπτο ενάντια είτε στην Αγγλία , είτε την Αμερική. Οι αιώνες θα περάσουν, αλλά από τα ερείπια των πόλεων και των μνημείων μας , το μίσος θα αυξηθεί εκ νέου , ενάντια στους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι και θα πρέπει να ευχαριστήσουμε για όλο αυτό: τον διεθνή εβραϊσμό και τους υποτελείς του.

Τρεις ημέρες πριν από το ξέσπασμα του γερμανο-πολωνικού πολέμου πρότεινα μια λύση του γερμανο-πολωνικού προβλήματος στο Βρετανό πρεσβευτή στο Βερολίνο : διεθνή έλεγχος όπως στην περίπτωση του Σάαρ. Αυτή η προσφορά δεν μπορεί να παραβλεφθεί. Απορρίφθηκε επειδή η κυβερνούσα κλίκα στην Αγγλία ήθελε τον πόλεμο, εν μέρει για εμπορικούς λόγους και εν μέρει επειδή επηρεάστηκε από την προπαγάνδα που έγινε από τον διεθνή εβραϊσμό.
Έχω καταστήσει επίσης αρκετά σαφές ότι, εάν τα έθνη της Ευρώπης πρόκειται πάλι να θεωρηθούν ως μετοχές που αγοράζονται και που πωλούνται από τους διεθνείς συνωμότες του κεφαλαίου, κατόπιν οι Εβραίοι, που είναι ο πραγματικός εγκληματίας αυτής της δολοφονικής προσπάθειας, θα φέρει την ευθύνη.Επίσης δεν άφησα σε κανέναν την αμφιβολία ,ότι αυτή τη φορά , εκατομμύρια των παιδιών της Ευρώπης θα πεθάνουν της πείνας, εκατομμύρια ανδρών θα φτάσουν στο θάνατο και εκατοντάδες χιλιάδες γυναικών και παιδιών θα καούν και θα βομβαρδιστούν στις πόλεις μας, χωρίς τον πραγματικό εγκληματία να επανορθώσει για την ενοχή του.

Μετά από έξι έτη πολέμου , παρά όλες τις οπισθοδρομήσεις, μια μέρα θα αναφερόμαστε στην ιστορία ως μία λαμπρή και ηρωική εκδήλωση της προσπάθειας ενός έθνους για την ύπαρξή του. Δεν μπορώ να εγκαταλείψω την πόλη που είναι η πρωτεύουσα του Ράιχ. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις μας είναι πενιχρές για να αντισταθούμε στην επίθεση του εχθρού , επιθυμώ να μοιραστώ τη μοίρα μου με αυτήν εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων που έχουν πάρει επίσης την απόφαση να παραμείνουν σε αυτήν την πόλη. Περαιτέρω, δεν θα περιέλθω στα χέρια του εχθρού , που απαιτεί ένα νέο θέαμα , το οποίο θα παρουσιαστεί από τους Εβραίους, για την παρεκτροπή των υστερικών μαζών.

Επομένως έχω αποφασίσει να μείνω στο Βερολίνο και εκεί να επιλέξω το θάνατο εθελοντικά όταν καθορίσω ότι η θέση του Fuhrer και της καγκελαρίας δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί. Πεθαίνω με μια χαρούμενη καρδιά με τη γνώση των ανυπολόγιστων πράξεων, των επιτευγμάτων των αγροτών και των εργαζομένων μας και μιας συμβολής μοναδικής στην ιστορία της νεολαίας μας, που φέρει την επωνυμία μου.

Ότι είμαι βαθιά ευγνώμων σε όλους αυτούς είναι τόσο αυτονόητο όπως είναι η επιθυμία μου ότι δεν θα εγκαταλείψουν την προσπάθεια , αλλά ότι οπουδήποτε και αν βρεθούν, θα συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια στους εχθρούς της πατρικής γης, πιστοί στα ιδανικά του μεγάλου Clausewitz. Μέσω των θυσιών των στρατιωτών μας και της δικιάς μου ακολουθίας τους στο θάνατο, ένας σπόρος έχει σπαρθεί στη γερμανική ιστορία που μια ημέρα θα αναγγείλει τη λαμπρή αναγέννηση του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος σε αληθινά Ηνωμένα Έθνη.

Πολλοί από τους γενναιότερους άνδρες και γυναίκες μας έχουν ορκιστεί να δεσμεύσουν τις ζωές τους μέχρι το τέλος. Έχω ικετεύσει, και έχω διατάξει τελικά, να μην γίνει έτσι, αλλά να παιχτεί ο ρόλος τους στην περαιτέρω προσπάθεια του έθνους. Ζητώ από τους ηγέτες του στρατού, του ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας να ενισχύσουν το εθνικοσοσιαλιστικό πνεύμα αντίστασης των στρατιωτών μας με όλα τα πιθανά μέσα, με πρόσθετη έμφαση στο γεγονός ότι εγώ ο ίδιος, ως ιδρυτής και δημιουργός αυτού του κινήματος , ότι προτιμώ το θάνατο από τη δειλή παραίτηση ή ακόμα και από τη συνθηκολόγηση.

Ο Μάιος θα γίνει ένα σημείο αναφοράς των μελλοντικών Γερμανών στρατιωτών , όπως είναι ήδη στο ναυτικό μας , ότι η παράδοση μιας περιοχής ή μιας πόλης θα είναι αδύνατη και ότι, πριν από όλους τους άλλους , οι διοικητές πρέπει να είναι ένα λαμπρό παράδειγμα της πιστής αφοσίωσης και του καθήκοντος ως το θάνατο .

Πριν από το θάνατό μου, αποπέμπω τον Reichs-Marshal Hermann Goring από το κόμμα και αποσύρω όλα τα δικαιώματα που του παρήχθησαν από το διάταγμα της 29ης Ιουνίου 1941 και από τη δήλωση μου στο Reichstag της 1ης Σεπτεμβρίου 1939 . Στην θέση του διορίζω το ναύαρχο Donitz ως Πρόεδρο του Ράιχ και ανώτατο διοικητή των Ένοπλων Δυνάμεων.
Πριν από το θάνατό μου, αποπέμπω τον Reichsfuhrer των S.S. και Υπουργό εσωτερικών Heinrich Himmler από το κόμμα και από όλα τα ανώτερα κρατικά αξιώματα που κατέχει. Στη θέση του διορίζω τον Gauleiter Karl Hanke ως Reichsfuhrer των S.S. και ως επικεφαλής της γερμανικής αστυνομίας, και τον Gauleiter Paul Giesler ως Υπουργό εσωτερικών.
Εκτός από τη συνολική ανυπακοή τους σε εμένα , ο Goring και ο Himmler έχουν φέρει
ανεπανόρθωτη ντροπή σε ολόκληρο το έθνος με το να διαπραγματευτούν κρυφά με τον εχθρό , χωρίς να είναι εν γνώση μου και ενάντια στη θέλησή μου, και επίσης με το να προσπαθήσουν να πάρουν παράνομα τον έλεγχο του κράτους.

Προκειμένου να δοθεί στους Γερμανούς μια κυβέρνηση αξιότιμων ατόμων που θα εκπληρώσουν το στόχο της συνέχισης του πολέμου με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, εγώ , ως Fuhrer του έθνους, διορίζω τα ακόλουθα μέλη της νέας κυβέρνησης:

Πρόεδρος του Ράιχ: Donitz
Καγκελάριος του Ράιχ: Dr Goebbels
Υπουργός του Κόμματος: Bormann
Υπουργός Εξωτερικών: Seyss-Inquart
Υπουργός Εσωτερικών: Gauleiter Giesler
Υπουργός Αμύνης: Donitz
Ανώτατος διοικητής του στρατού: Schorner
Ανώτατος διοικητής του ναυτικού: Donitz
Ανώτατος διοικητής της Πολεμικής Αεροπορίας: Greim
Reichsfuhrer των S.S. και επικεφαλής της γερμανικής αστυνομίας: Gauleiter Hanke
Εμπορίου : Funk
Γεωργίας : Backe
Δικαιοσύνης : Thierack
Πολιτισμού : Dr Scheel
Προπαγάνδας : Dr Naumann
Οικονομικών : Schwerin-Crossigk
Εργασίας : Dr Hupfauer
Πυρομαχικών : Saur
Αρχηγός του γερμανικού μετώπου εργασίας και Υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο: Dr Ley.

Αν και τα διάφορα αυτά άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Martin Bormann, του Δρ Goebbels και άλλων μαζί με τις συζύγους τους , με ακολούθησαν με την ελεύθερη θέλησή τους, μην επιθυμώντας να αφήσουν την πρωτεύουσα κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις και έχουν προετοιμαστεί να πεθάνουν μαζί μου, τους εκλιπαρώ να αποδεχτούν την αίτηση μου τοποθετώντας την ευημερία του έθνους πάνω από τα συναισθήματά τους. Με την εργασία και την πιστή συντροφικότητα τους θα παραμείνουν τόσο κοντά σε εμένα ακόμα και μετά από το θάνατό μου, όσο ελπίζω ότι το πνεύμα μου θα συνεχίσει να κατοικεί μεταξύ τους και να τους συνοδεύει πάντα. Αφήστε τους να είναι αυστηροί αλλά ποτέ άδικοι και μην τους αφήσετε ποτέ, να επιτρέψουν στο φόβο να οδηγεί τις ενέργειές τους.Πρέπει να τοποθετούν την τιμή του έθνους πάνω από όλα που υπάρχουν στη γη.Το Μάιο, πάντα να θυμόσαστε ότι ο στόχος μας, η σταθεροποίηση ενός εθνικού σοσιαλιστικού κράτους, αντιπροσωπεύει την εργασία των αιώνων που θα έρθουν, έτσι ώστε κάθε άτομο πρέπει να υποτάσσει το προσωπικό συμφέρον του στο κοινό καλό. Ζητώ από όλους τους Γερμανούς, από όλους τους εθνικοσοσιαλιστές,από τους άνδρες και τις γυναίκες και όλους τους στρατιώτες της Wehrmacht, να παραμείνουν πιστοί και υπάκουοι στη νέα κυβέρνηση και τον Πρόεδρό της, ως το θάνατο .
Προ πάντων, διατάσσω την κυβέρνηση και τους ανθρώπους να διατηρήσουν τους φυλετικούς νόμους και να αντισταθούν στον ανελέητο δηλητηριαστή όλων των εθνών, τον διεθνή εβραϊσμό.

Βερολίνο,  29 Απριλίου 1945, 4 π.μ.



The Stormtrooper

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ από τη Θούλη: Μιγκέλ Σερράνο, Ο Υιός του Χήρου





Συγγραφέας: Miguel SerranoΜιγκέλ Σερράνο
Εκδόσεις: Θούλη
Μετάφραση από τα ισπανικά: Ευάγγελος Ανδρούλης
Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου
Σελίδες: 71
Έτος έκδοσης: 2018
ISBN: 978-618-5317-04-1

''Ο Υιός του Χήρου'' είναι ένα από τα τελευταία έργα του Μ. Σερράνο, γράφτηκε το 2002 και εκδόθηκε το 2003. Πρόκειται για ένα βαθιά φιλοσοφικό, μεταφυσικό και αποκαλυπτικό έργο, γεμάτο πλούσια νοήματα και συμβολισμούς. Εξετάζει, συνοπτικά αλλά περιεκτικά, θέματα που και σε άλλα βιβλία του έχει πραγματευθεί ο συγγραφέας, όπως την πλαστογράφηση της άριας παράδοσης από ξένα δόγματα και ξένες φυλές, ή την πορεία και τον αγώνα του ανθρώπου «σε αυτή τη γη», για την Ολοκλήρωση, την ανάκτηση της χαμένης θειότητάς του, την «επιστροφή στη χαμένη πατρίδα». «Γιατί οι Θεοί δεν πεθαίνουν ποτέ. Και επειδή οι Θεοί δεν πεθαίνουν ποτέ (διότι το Αρχέτυπο είναι ένα και αδιαίρετο), αλλά αναγεννώνται και επανενσαρκώνονται, θα επιστρέψουν με διαφορετική εμφάνιση, για να επαναλάβουν την ιστορία τους, εκεί που οι άνθρωποι προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες θρησκείες από τα βάθη του Συλλογικού Ασυνειδήτου».

Συγχρόνως, ο Σερράνο αποκαλύπτει το σχέδιο αντικατάστασης της παλιάς, δισχιλιετιούς, ενοχής των «γκόιμ» για τον θάνατο ενός Θεού από μια νέα ενοχή που θα την επιβάλει μια νέα θρησκεία, την ενοχή απέναντι στον «εκλεκτό λαό του θεού», «προφητεία» η οποία επαληθεύεται διαρκώς από τότε που γράφτηκε το βιβλίο.



The Stormtrooper

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Η ανάσταση του Μεγάλου Μύθου!


Όταν οι καρδιές λυγίζουν και οι ψυχές των ανθρώπων βρίσκονται σε απόγνωση, οι σπουδαίοι γκρεμιστές της δυστυχίας και της αμφιβολίας, του ονείδους και της μιζέριας, της πνευματικής σκλαβιάς και της σωματικής κατάπτωσης, τους γνέφουν από το λυκόφως του παρελθόντος και τείνουν τα άχρονα χέρια τους στους λιπόψυχους θνητούς.  Αλίμονο στον λαό που ντροπιάζεται, αρνούμενος να τα γραπώσει!   





















Θα έρθει η ώρα που ο άνθρωπος θα υποκλιθεί ξανά μπροστά σε ένα ανώτερο θεό!




The Stormtrooper

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ



ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΛΕΟΝ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 75 ΕΤΗ, ΚΑΙΡΟΣ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Του Παν. Μαρίνη

Λαμπροί οι εορτασμοί της σφαγής των Καλαβρύτων, όμως με ανηθικότητα μεγάλη και με θράσος μυρίων πιθήκων στους πανηγυρικούς και στα χρονικά όλοι παρασιωπούν τα προηγηθέντα, ΔΕΝ ομιλούν διά την κανιβαλικήν ΣΦΑΓΗΝ ΣΤΟ ΜΑΖΗ των αιχμαλώτων, γιά να μην θίξουν τους πραγματικούς ενόχους της τραγωδίας των Καλαβρύτων που είναι 1) το ΚΚΕ που απεφάσισε την ΣΦΑΓΗΝ ΣΤΟ ΜΑΖΗ, 2) το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που την εξετέλεσε, 3) Οι Άγγλοι Αξιωματικοί σύνδεσμοι που την ενέκριναν, την επέτρεψαν και παρίσταντο στην ΣΦΑΓΗΝ ΣΤΟ ΜΑΖΗ και 4) οι κάτοικοι των Καλαβρύτων που επέτρεψαν την δολοφονίαν των έξι τραυματιών Γερμανών που ενοσηλεύοντο στο Νοσοκομείον των Καλαβρύτων και ο Καλαβρυτινός ιατρός Παυλόπουλος που τούς εδολοφόνησε!
----
Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΜΑΖΗ ήτο κάτι κανιβαλικόν και με κάθε μέτρον εξοργιστικόν, σκεφθείτε τί θα εγίνετο εάν αντί του Γερμανικού στρατού ήτο εκεί ο Σοβιετικός στρατός ή ο στρατός του Ντε Γκωλ, θάχαν κάψει και θάχαν ανασκολοπίση ολόκληρη την Ελλάδα, όχι μόνον την Πελοπόννησον! ΟΜΩΣ, ο Γερμανός Διοικητής διετήρησε την ψυχραιμία του, ΑΛΛΑ η δολοφονία των έξι τραυματιών εντός των ιδίων των Καλαβρύτων από τους Καλαβρυτινούς ξεχείλισε το ποτήρι!
----
Να τα λέμε όλα και να τα τονίζουμε στα παιδιά τού σχολείου που παρακολουθούν με εορταστική ενδυμασία: «Παιδιά αυτός είναι ο τρόπος που εμείς οι Ελληνες μεταχειριζόμεθα τους αιχμαλώτους, να τον μάθετε, μάς τον δίδαξε η ένδοξή μας Εθνική Αντίσταση»!


ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1943, Η ΣΦΑΓΗ ΣΤΟ ΜΑΖΙ ΚΑΙ Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Είπαμε ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προέβαινε εις διαφόρους πράξεις με σκοπόν να προκαλή την οργήν των Γερμανών! Ιδού, διά παράδειγμα, τα γεγονότα των Καλαβρύτων του Οκτωβρίου 1943.
Τα διατρέξαντα (Σφαγή των Καλαβρύτων - Βικιπαίδεια): Η ανταρτική δραστηριότητα του ΕΛΑΣ στην περιοχή των Καλαβρύτων απειλούσε τη σιδηροδρομική και οδική επικοινωνία της Πάτρας με την Κόρινθο και την Τρίπολη. Ως επιχείρηση αναγνώρισης διετάχθη ένα απόσπασμα από  το  5/749  Jager Regiment με επικεφαλής τον λοχαγό Χανς Σόμπερ, αποτελούμενο από 97 άνδρες,   να διερευνήσει την κατάσταση στην περιοχή γύρω από τα Καλάβρυτα. Η   επιχείρηση του λόχου Σόμπερ θα διαρκούσε 2 ημέρες, κατά το Σαββατοκύριακο   της 16ης-17ης Οκτωβρίου 1943. Ωστόσο το κεντρικό αρχηγείο Πελοποννήσου του ΕΛΑΣ ήξερε ήδη από κατασκόπους του, για την αναγνωριστική επιχείρηση των Γερμανών. Έτσι έδωσε εντολή σε σώμα 200 ανταρτών να περιμένει τους   Γερμανούς στην Κερπινή. Την 16ην Οκτωβρίου, οι Γερμανοί βάδιζαν αμέριμνοι,   μετά από κοπιαστική πορεία όλη την  ημέρα,  στο  μονοπάτι  από  τους  Ρωγούς προς την Κερπινή, με σκοπό να κατασκηνώσουν το βράδυ στο χωριό. Στις 16:45, δέχτηκαν αιφνιδιαστικά επίθεση από όλες τις πλευρές και  κατέφυγαν  σε  ένα ύψωμα όπου παρέμειναν όλο το βράδυ, αποκρούοντας διαδοχικές επιθέσεις των ανταρτών. Εν τω μεταξύ οι αντάρτες είχαν ενισχυθεί και από πλέον 200 άνδρες   του εφεδρικού ΕΛΑΣ καθώς και αγρότες από τα γύρω χωριά. Ευρισκόμενος σε   δεινή θέση και μη μπορώντας λόγω έλλειψης ασυρμάτου να επικοινωνήσει με το αρχηγείο του, ο Σόμπερ αποφάσισε να επιχειρήσει διάσπαση του κλοιού το ξημέρωμα, με σκοπό να φτάσει στο Αίγιο. Η προσπάθειά του τελικά απέτυχε με αποτέλεσμα ολόκληρο το απόσπασμά του να αιχμαλωτιστεί, εκτός από 10 στρατιώτες που κατάφεραν να διαφύγουν σε κοντινή χαράδρα. Σχετικώς με την αιχμαλωσίαν των Γερμανών, γράφει ο Κώστας Θ. Καραλής, «Η ιστορία των γεγονότων της Πελοποννήσου, 1943-1949», τόμος 1ος, σελ. 187):

Ο Γερμανός Διοικητής, ανησυχών διά την τύχην των συλληφθέντων αιχμαλώτων Γερμανών στρατιωτών, εκάλεσε πάραυτα τον Επίσκοπον Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Θεόκλητον Παναγιωτόπουλον και ηξίωσεν από αυτόν όπως επικοινωνήση με την ηγεσίαν των ανταρτών και συστήσει εις αυτούς ν' απολύσουν αμέσως τους Γερμανούς αιχμαλώτους. Ούτος δε, ως αντάλλαγμα, θα διηυκόλυνε τον επισιτισμόν της Αιγιαλείας και Καλαβρύτων, οι κάτοικοι των οποίων εμαστίζοντο κατά την εποχήν εκείνην εκ της πείνης και των λοιπών στερήσεων, ετόνισε δε εις έντονον ύφος προς τον Επίσκοπον ότι, αν δεν απολυθούν οι Γερμανοί στρατιώται, θα ενεργηθούν σκληρά κατά του πληθυσμού αντίποινα. Έδωσε δε να εννοήση ο Επίσκοπος ότι και αυτό το Αίγιον διέτρεχε κίνδυνον άμεσον βομβαρδισμού, ότι θα καταστραφούν και θα πυρποληθούν πολλαί οικίαι και θα συλληφθούν πολλοί εκ των κατοίκων ως όμηροι.
Μετά το τελεσίγραφον αυτό ο Μητροπολίτης Θεόκλητος, αντιληφθείς την τραγικότητα των στιγμών και αναμετρήσας τας μεγάλας του ευθύνας και τας συνεπείας μιάς κακής διαχειρίσεως των πραγμάτων, εκάλεσεν αμέσως εις συμβούλιον όλους τους προκρίτους του Αιγίου, εις τους οποίους ανεκοίνωσε λεπτομερώς τα διατρέξαντα και τας ωμάς απειλάς του Γερμανού διοικητού, όλοι δε οι συσκεφθέντες αντελήφθησαν την σοβαρότητα των στιγμών και πάντες απεφάσισαν να καταρτίσουν μίαν επιτροπήν εξ ευϋπολήπτων προσώπων, την οποίαν να στείλουν στα βουνά προς συνάντησιν των αρχηγών των ανταρτών, διά να τους εκθέσουν τας τρομεράς συνεπείας τας οποίας θα είχε διά τον πληθυσμόν της περιοχής η μη απόλυσις των αιχμαλωτισθέντων Γερμανών στρατιωτικών.
Πράγματι κατηρτίσθη εν τάχει η επιτροπή, ήτις ανεχώρησε διά τα βουνά και επεκοινώνησεν αμέσως με τους ηγέτας των ανταρτών. Η επιτροπή ανεκοίνωσε το τελεσίγραφον του Γερμανού διοικητού και καθικέτευσε τούτους ν' απολύσουν τους αιχμαλώτους διά ν' αποσοβηθούν τα Γερμανικά αντίποινα εις βάρος του αθώου πληθυσμού. Οι αρχηγοί των ανταρτών, αφού ήκουσαν τας παρακλήσεις της επιτροπής, δεν ηθέλησαν ν' αντιληφθούν την σοβαρότητα της καταστάσεως και επέδειξαν αδιαλλαξίαν, τονίσαντες προς την επιτροπήν ότι η απόλυσις των αιχμαλώτων δεν εξαρτάται από αυτούς.
- Εμείς, είπον οι αντάρτες, και τα σώματά μας αποτελούν μέρος της Στρατιάς της Μέσης Ανατολής και διά ν' απελευθερώσουμε τους αιχμαλώτους, δεν δυνάμεθα άνευ διαταγής του Γενικού Συμμαχικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής, δεχόμεθα όμως να τους ανταλλάξουμε με ισαρίθμους Έλληνας κρατουμένους υπό των Γερμανών.
Η επιτροπή διεβίβασε την απάντησιν αυτήν του Αρχηγείου των ανταρτών στον Γερμανό διοικητή, όστις απήντησεν αμέσως προς αυτούς: - Ημείς ούτε αιχμαλώτους έχουμε στα χέρια μας, ούτε ομήρους κρατούμε στας φυλακάς. Μόνον κομμουνιστάς κρατούμε. Εάν θέλουν οι αντάρτες ν' ανταλλάξουμε με αυτούς τους στρατιώτας μας δεχόμεθα ευχαρίστως.
Η επιτροπή διεβίβασε την απάντησιν αυτήν του Γερμανού διοικητού, η οποία προφανώς δυσηρέστησε τους αντάρτας, διότι εν τῇ ουσίᾳ δεν ενδιεφέροντο ούτε διά την απελευθέρωσιν ισαρίθμων Ελλήνων, ούτε κομμουνιστών, αλλ' ενδιεφέροντο να πραγματοποιηθούν τ' απειληθέντα Γερμανικά αντίποινα εις βάρος του πληθυσμού, διά να δημιουργηθή ούτω σάλος και μεγαλυτέρα εξαθλίωσις.
Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος κατώρθωσε να παρατείνη τας διαπραγματεύσεις μεταξύ Γερμανού διοικητού και ανταρτών επί αρκετάς ημέρας και κατέβαλεν υπερανθρώπους προσπαθείας να πείση τους αντάρτας ν' απολύσουν τους Γερμανούς στρατιώτας. Δυστυχώς όμως αι προσπάθειαι αυτού και άλλων σοβαρών προσώπων δεν απέδωσαν τ' αναμενόμενα αποτελέσματα. Διέταξε τρείς γερμανικάς φάλαγγας να βαδίσουν κατά των Καλαβρύτων και της περιοχής των […]
Το Αρχηγείον των ανταρτών, παρηκολούθει αγρύπνως τας κινήσεις της Γερμανικής φάλαγγος. Διέταξε την συνεχή μετακίνησιν των Γερμανών αιχμαλώτων και την τοποθέτησιν αυτών εις απόκρυφα και δύσβατα μέρη του χελμού, με προφανή σκοπόν να τους φονεύσουν. Πράγματι πλησίον του χωρίου Μάζι, που είναι κτισμένο πάνω από τον Χελμό, εκεί που κείται το βαθύτερο βάραθρο, τους εφόνευσαν και τους απεγύμνωσαν και κατόπιν έναν-έναν τους πέταξαν στο βάραθρο. [Τούτο συνέβη την 5ην απογευματινήν της 7ης Δεκεμβρίου 1943]

[Ως γράφει ο Δημ. Κανελλόπουλος: Η Διαταγή του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου της εκτέλεσης των αιχμαλώτων υπαγορεύτηκε από τον Άγγλο σύνδεσμο της SOE 133 Antony Antrious (Αντώνη), επί παρουσία των Μίχου – Αλέξανδρου [Κασσάνδρα] – Αχιλλέα [Μπλάνα], οι οποίοι και την υπέγραψαν στις 4/12/1943, στο σπίτι της εξαδέλφης του Μίλτου Μπαλαλά, όπου ενοσηλεύετο ο Μίχος, που είχε προσβληθεί από γρίπη. Σημειώνεται, ότι το Γραφείο Πελοποννήσου του Κ.Κ.Ε. αποφάσιζε την εκτέλεση των Γερμανών αιχμαλώτων στην Πουρναριά στις 25/11/1943. Τις απογευματινές ώρες της 06.12.1943 ο Συνταγματάρχης του ΕΛΑΣ Σέρβος, έδωσε την εντολή στο λοχαγό του 6ου Συντάγματος ΕΛΑΣ Κορινθίας Ανδρέα Τρακαδά να παραλάβει τους 81 γερμανούς αιχμαλώτους, να τους οδηγήσει στου Μαγείρου (όνομα του βαράθρου) και να τους εκτελέσει. Ο Τρακαδάς αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή Σέρβου, λέγοντας ότι "είμαι στρατιωτικός, δε δολοφονώ αιχμαλώτους, εφόσον δεν υπάρχει δικαστική απόφαση εκτέλεσης". Τελικά οι αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στο Μάζι [την Τρίτην 7ης Δεκεμβρίου 1943] από ομάδα τοπικών ανταρτών, όπου τους παρέλαβε η ομάδα του 11ου Συντάγματος Αρκαδίας, με Διοικητή τον Λοχαγό Χρήστο Στασινόπουλο, η οποία με την συγκατάθεση και την παρουσία των Άγγλων συνδέσμων της SOE 133 τους δολοφόνησε την 5η απογευματινή. Όλα αυτά από την μαρτυρίαν του Πότη Ματζουράνη]

[Οι Γερμανοί φθάνουν στα Καλάβρυτα την πρωΐαν της 9ης Δεκεμβρίου] και την επομένην ανησυχούντες διά την τύχην των Γερμανών αιχμαλώτων, τράβηξαν προς τα χωριά Βυσωκά, Σουδενά, Μάζι και Σούφαρδο. Όπου περνούσε η φάλαγξ έκανε εξονυχιστικάς ανακρίσεις διά να εξακριβώση εις ποίον σημείον της περιοχής κρατούνται οι Γερμανοί στρατιώται. Αι τελευταίαι πληροφορίαι που τους εδόθησαν ήσαν ότι οι αιχμάλωτοι μετεκινήθησαν προσφάτως προς τον Χελμόν και ότι ευρίσκοντο πλησίον του χωρίου Μάζι. Τότε οι Γερμανοί κατηυθύνθησαν προς την κωμόπολιν Μαζέϊκα και επληροφορήθησαν ότι οι αιχμάλωτοι δεν είναι πλέον εν ζωῇ και ότι εφονεύθησαν ριφθέντες εις το βάραθρον του Χελμού.
Η φάλαγξ ανέβηκε στον Χελμόν, έφθασε πλησίον του βαράθρου και μετά μυρίων κόπων και προφυλάξεων κατήλθεν εις τον πυθμένα του βαράθρου, όπου αντίκρυσε το φρικιαστικό θέαμα των φονευθέντων αιχμαλώτων· οι Γερμανοί ευρίσκοντο πολτοποιημένοι και παραμορφωμένοι. Το θέαμα των οικτρώς παραμορφωμένων Γερμανών στρατιωτών εξηγρίωσεν, ως ήτο επόμενον, ολόκληρον την Γερμανικήν φάλαγγα. Όλοι, από τον διοικητήν μέχρι τον τελευταίον στρατιώτην, επόθουν εκδίκησιν. […]
Οι εντός των Καλαβρύτων ευρισκόμενοι εαμίται, έχοντες ασφαλώς λάβει εντολήν από την ηγεσίαν, προέβησαν εις την εκτέλεσιν των εντός της κωμοπόλεως ευρισκομένων τριών τραυματιών Γερμανών στρατιωτών, όπου ενοσηλεύοντο επί αρκετάς ημέρας. Η εκτέλεσις των τριών αυτών στρατιωτών επέπρωτο να γίνη αφορμή της μεγάλης τραγωδίας των Καλαβρύτων. Οι Καλαβρυτινοί περιέθαλψαν και περιποιήθησαν από την πρώτην στιγμήν, που ήλθον εις τα Καλάβρυτα, τους Γερμανούς τραυματίας, αλλά ο κομμουνιστής ιατρός Παυλόπουλος, σημαίνον στέλεχος του ΕΑΜ, διαταχθείς προφανώς διέπραξε ετέραν ασύνετον πράξιν.
Ούτος, παρά τας αντιδράσεις των συμπατριωτών του, έσυρεν έξω από το σπίτι, ένθα ενοσηλεύοντο οι Γερμανοί στρατιώται και τους εφόνευσε ιδιαιτέρως εις μικράν από των Καλαβρύτων απόστασιν και μετά τους έρριψεν εις παρακείμενον λάκκον. [Οι Καλαβρυτινοί ανέσυραν τα πτώματα και τα έθαψαν αξιοπρεπώς] Όταν οι γερμανοί επιστρέφοντες μπήκαν στα Καλάβρυτα, οι Καλαβρυτινοί τούς είπαν όλην την αλήθειαν […] Ο Γερμανός επικεφαλής της φάλαγγος, ακούσας και το δεύτερον αυτό εις βάρος των στρατιωτών του έγκλημα, έγινε έξω φρενών και διελογίζετο μέσα στο αναστατωμένο μυαλό του τον άμεσο και σκληρό τρόπο της εκδικήσεως.
[Ούτως εφθάσαμε εις την 13ην Δεκεμβρίου 1943. Αναφέρομε μόνον ένα ενσταντανέ από την τραγικήν ημέραν εκείνην]
Κύτταξαν όλοι τους [οι συγκεντρωμένοι άρρενες Καλαβρυτινοί] με αγωνία, όσο περνούσε η ώρα, τους γύρω λόφους, περίμεναν βοήθεια, περίμεναν να φανούν οι αντάρτες, κανένας όμως δεν εφαίνετο, οι μελλοθάνατοι ήλπιζον πως οι αντάρτες θα έκαναν κάποιον αντιπερισπασμόν, πού όμως τέτοιο πράγμα.
- Πού είναι ο Μίχος, ο Σφακιανός και ο Κασσάνδρας; ψιθύριζαν μεταξύ των. Γιατί να μάς πάρουν στο λαιμό τους; Γιατί να ρίξουν τους Γερμανούς στο Βάραθρο του Χελμού; Ποιό σκοπό εξυπηρετούν μ' αυτά που έπραξαν;


Σημείωσις:
1) Ο Δημήτριος Μίχος ή Μίχας (1890-1963),  σμήναρχος  της  Πολεμικής Αεροπορίας εν αποστρατίᾳ, ως Γενικός Αρχηγός του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου είναι ο καθ' ύλην αρμόδιος δι' όλες τις πράξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησον.    Ούτως ή άλλως, ως προανεφέρθη, την Διαταγή του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου της εκτέλεσης των αιχμαλώτων την υπέγραψε πρώτος στις 4/12/1943 ο Δ. Μίχος! Δικαιοσύνη δεν απεδόθη, ο Δ. Μίχος μετά μίαν δίκην παρωδίαν, διά διάφορα κακουργήματα αλλ' όχι διά την Σφαγήν στο Μάζι, εξέτισε ποινήν 7 ετών. Ο ίδιος, αμετανόητος, αντιλαμβανόμενος όμως το μέγεθος του κακουργήματος το οποίον διέπραξε, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα ΑΥΓΗ (1960) επαναλαμβάνει την ανήθικη και αισχρή θέση που υπεστήριξε μετά την Τραγωδία των Καλαβρύτων το επίσημον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ότι «πρώτα οι Γερμανοί κατάστρεψαν τα Καλάβρυτα και τα γύρω χωριά και συνοικισμούς και ύστερα ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε τους Γερμανούς αιχμαλώτους στις 15.12.1943]. Ως παρατηρεί ο Δημ. Κανελλόπουλος: «Ο ισχυρισμός αυτός του Μίχου παίρνει διαστάσεις ιλαρότητας, όταν ο ίδιος μαζί με τον Αλέξανδρο [Κασσάνδρα] και Αχιλλέα [Μπλάνα] υπόγραψαν στις 04.12.1943
για την εκτέλεση των Γερμανών αιχμαλώτων.»
Σχόλιον: Δημήτριε Μίχο όποιος αυτοβούλως βγαίνει "να πολεμήση γιά την λευτεριά", να έχη και θάρρος, να αναλαμβάνη τις συνέπειες των πράξεών του! Πιστέυεις ότι με το ψέμμα θα αναπαυθή η συνείδησίς σου ή η ψυχή σου; Ειπέ την αλήθεια: "Γιά τον υπέρτερο σκοπό, να μπή η Ελλάς στο Σιδηρούν Παραπέτασμα, άξιζε η θυσία των Καλαβρυτινών!"
Δυστυχώς, η αχρειότης χαρακτηρίζει άπαντας τους ΕΑΜίτας, οι οποίοι δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνην των πράξεών τους π.χ. ο Δημ.
Κανελλόπουλος αναφέρει: «Ο ιστορικός Περικλής Ροδάκης κατέβαλε μια ανεξήγητη προσπάθεια συσκότισης του θέματος, δίδοντας στα κείμενά του διάφορες ημερομηνίες εκτέλεσης των γερμανών αιχμαλώτων όπως 15.12.1943, 12.12.1943, 08.12.1943 (εφημερίδα ΑΥΓΗ 1960, ΑΖΑΝΙΑΔΑ 1970, βιβλίο
ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 1943 κ.λπ.). Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Γραμματέας του ΕΑΜ Αχαΐας Ηλίας Παπαστεριόπουλος, συγγραφέας του επτάτομου βιβλίου του, Ο ΜΩΡΗΑΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ, αναφέρει ότι η εκτέλεση, των γερμανών αιχμαλώτων της μάχης Ρωγών-Κερπινής, έγινε στις 17.12.1943, στηριζόμενη στη δήθεν ανακοίνωση της Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησης Πελοποννήσου (Ιανουάριος 1944), που δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα, ΣΗΜΑΙΑ Καλαμάτας. Σχετική έρευνα στα αρχεία της ΣΗΜΑΙΑΣ απέδειξε ότι η γερμανική ανακοίνωση αναφέρει σαν ημερομηνία εκτέλεσης των αιχμαλώτων την Τρίτη 07 Δεκεμβρίου 1943 και όχι τη 17.12.1943, δηλαδή, το 07 έγινε 17. Σε παρατήρηση του Ιστορικού Ερευνητή Δημήτρη Κανελλόπουλου, για το λανθασμένο του ισχυρισμού από τον Παπαστεριόπουλο (1978), ο συγγραφέας (Δικηγόρος) μάς συνέστησε ότι για
εθνικούς λόγους να υιοθετήσουμε ως ημερομηνία εκτέλεσης τη 17.12.1943 και στα δικά μου άρθρα και έρευνες».

2) Ο Γεώργιος Αρετάκης (Καπετάν Σφακιανός, 1900- 1949), λοχαγός του Ελληνικού Στρατού, ήτο ο επικεφαλής της επιχειρήσεως εναντίον της Ομάδος Σόμπερ και αυτός συνέλαβε τους Γερμανούς αιχμαλώτους. Μετά τη συμφωνίαν της Βάρκιζας, αρνείται να παραδώσει τον οπλισμόν του και καταφεύγει στους ορεινούς όγκους της Πελοποννήσου. Ανέπτυξε σημαντικήν δράσιν κατά τον Συμμοριτοπόλεμον και εφονεύθη τελικώς εις σύγκρουσιν στην Μάνη τον Απρίλιον του 1949.
Ο Κώστας Καραλής (αν, σελ. 127) τον περιγράφει ως εξής: Γύριζε στα χωριά της Αχαΐας και παρώτρυνε τους χωρικούς να ενταχθούν στο ΕΑΜ. …ούτε σκέφθηκε  ποτέ τί ήτο και ποίους σκοπούς επεδίωκε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ, δεν ήταν σε θέσι να κρίνη τέτοια πράγματα, αλλά και ούτε έδιδε σημασία, ούτε και τον ενδιέφεραν. Ο Σφακιανός ένα μόνο πράγμα έβλεπε μπροστά του, το  βουνό,  το  αρματωλίκι, μάχες, αίματα, σαλαχί και αντάρα. Γι' αυτά ζούσε και γι' αυτά πέθανε… δεν είχε αντίληψι καμμιά της πραγματικότητος, ένα μόνο πίστευε πώς όλοι οι Έλληνες   είναι υποχρεωμένοι να ενταχθούν στο αντάρτικο να πάρουν τα όπλα διά να κτυπήσουν τους Γερμανούς. Όποιος δεν το έκανε αυτό ο Σφακιανός τον θεωρούσε προδότη, τον έλεγε αντιδραστικόν. Την λέξιν αντιδραστικός την έλεγεν επιπόλαια, δεν εγνώριζε την έννοιάν της και δεν έδωσε ποτέ την έννοιαν στην λέξιν αυτήν, εκείνην που έδιδον οι κομμουνισταί… […] Είχε κι αυτή την λόξα να βγάζη λόγους διαρκώς και να νουθετή τις μάζες. Στους λόγους του ανέφερε πρώτα απ' όλα την δράσι του και τα κατορθώματά του, έλεγε γιά τις νίκες του και τις παρουσίαζε   σαν κοσμοϊστορικά γεγονότα, νίκες που ωχριούν μπροστά σε αυτές μεγάλες νίκες Ναπολεόντιες. […] Ήταν κοντός, λίγο σκυφτός, μελαχροινός, μουστακαλής, είχε το ύφος του τρομερού πολεμιστού, είχε στο στήθος του περασμένες χιαστί λουρίδες  με φυσίγγια, ιμάντες, αλυσσίδες, πέτσινες μπαλάσκες, διόπτρες και κουμπούρια, στην μέση του προβάλανε η μία κοντά στην άλλή δύο χατζάρες πολυκέντητες, ασημοκαπνισμένες και ένα κουτί τετράγωνο νικελοασημένιο, ήταν ταμπακόκουτο, που το χρησιμοποιούσε διά να βάζη τις σφαίρες, στο πλάϊ του κρεμόταν μιά σκουριασμένη σπάθα, κυρτή, παληά, παμπάλαια, από  το  άλλο  πλευρό  του κρεμόταν άλλη λιγάκι πιό μικρότερη, η πρώτη ήταν η Μαριώ και η άλλη η Ελενιώ, έτσι τίς αποκαλούσε μόνος του. Η όλη του εμφάνισι έδιδε την εντύπωσι φιγούρας αρβανίτη από τον "Καραγκιόζη μπερντέ", σωστός Ντερβέναγας. Ήταν πάντοτε άσκεφτος και ασυλλόγιστος, ζητούσε πάντοτε περιπέτειες, παλληκαριές, τίτλους και αξιώματα…

3) Ο Αλέξανδρος (ψευδώνυμον) Κασσάνδρας το πραγματικόν επώνυμον, συνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού, ήτο στρατιωτικός διοικητής της 3ης Μεραρχίας ΕΛΑΣ Πελοποννήσου.
4) Ο Αχιλλέας Μπλάνας (1910-2008) είναι ο γνωστός Κομμουνιστής, ο Αχιλλέας Μπλάνας, τότε Γραμματέας του ΚΚΕ Πελοποννήσου. Υπήρξε υπεύθυνος της θανατώσεως και της δυστυχίας πολλών όμως αυτός  κατεδικάσθη  εις  ισόβια δεσμά που μετετράπησαν εις 16ετή ειρκτή όμως απολύεται το 1952 με τα «μέτρα Πλαστήρα». Ο Κώστας Καραλής (αν, σελ. 80) τον περιγράφει ως εξής: Ο Μπλάνας ήτο στέλεχος κομματικό, στενά προσηλωμένο στο  κόμμα,  πιστός  και αφοσιωμένος εις αυτό και στον εκπρόσωπό του στην Αθήνα Γ. Σιάντο. Φανατικός και τυφλός μπροστά στην γραμμή, χωρίς αντιρρήσεις και ενδοιασμούς, σκληρός  και αποφασιστικός.
-----


Η ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

Διά την Σφαγή στο Μάζι, που δεν ήτο κάτι ούτε απλό, ούτε σύνηθες, επρόκειτο δι' ογδόντα άτομα, εγένετο δε διεθνώς γνωστή και προεκάλεσε την έντονον αντίδρασιν του Βερολίνου, με συνέπειες ευρύτερες διά την Ελλάδα από τα αντίποινα των Καλαβρύτων, οπωσδήποτε συνυπεύθυνοι είναι οι Άγγλοι· ως γράφει ο ιστορικός Ιωάννης Κανελλόπουλος («7 Δεκεμβρίου 1943 - Η εκτέλεση των Γερμανών αιχμαλώτων», www.kalavrytanews.com: «Λέγεται μετ' επιτάσεως ότι την εντολήν εκτέλεσης έδωσε η Αγγλική αποστολή.»

Στρατηγείον Πελοποννήσου της «Εθνικής Αντίστασης» το οποίον εσχεδίαζε,  εξέδιδε διαταγές και επέβλεπε, με έδραν την Μεσσηνίαν ήτο η Αγγλική Αποστολή της Special Operations Executive, SOE-133,η οποία περιελάμβανε και την Med East Force 133. Επικεφαλής ήσαν ο συνταγματάρχης John Mellor Stevens, ο αντισυνταγματάρχης Robert Peter McMullen και οι ταγματάρχες Dukan Lorne Campbell, Antony Andrews, W.F. Red και J.T. Harrington. Επειδή η Πελοπόννησος εθεωρείτο δύσκολη περιοχή απετέλει ανεξάρτητον διοίκησιν υπό τον Stevens. Στην περιοχήν των Καλαβρύτων υπήρχε εγκατεστημένον μονίμως αγγλικόν κλιμάκιον κατά την περίοδον Ιουνίου 1943-Φεβρουαρίου 1944.

Συγκεκριμένως δε: 1) Οι Άγγλοι εσχεδίασαν την επιχείρησιν κατά της Ομάδος Σόμπερ επί της διαδρομής Καλάβρυτα - Ρωγοί - Κερπινή. 2) Υπήρξε έντονος παρασκηνιακή δράσις των Άγγλων από 25 Οκτ. έως 29 Νοεμ. 1943 η οποία επέφερε το ναυάγιον των διαπραγματεύσεων με όλα τα επακόλουθα. 3) Οι Άγγλοι υπέδειξαν την 4ην Δεκ. 1943 στο επιτελείον της 3ης Μεραρχίας ΕΛΑΣ Πελοποννήσου "…να εκτελεσθούν οι Γερμανοί αιχμάλωτοι" και επέβαλον την έκδοσιν σχετικής διαταγής διά τον σκοπόν αυτόν, την οποίαν μάλιστα και υπηγόρευσαν (Ομολογία του Επιτελάρχη του ΕΛΑΣ Πότη Ματζουράνη, ο οποίος και διεκπεραίωσε την σχετική εντολή υπό την εποπτείαν του Antony Andrews. 4) Οι Άγγλοι καθωδήγησαν και επέβλεψαν την δολοφονίαν των αιχμαλώτων την 7ην Δεκ. 1943 στον Χελμό στην θέσιν Μάζι, καθώς «οι αιχμάλωτοι εκτελέσθησαν με την παρουσίαν Άγγλων αξιωματικών» όπως ρητώς αναφέρει εγγράφως στην μαρτυρίαν του ο διασωθείς από την δολοφονίαν αιχμάλωτος, ο Αλσατός Roger Walter.


The Stormtrooper